Photo
Ribbon
Ribbon
New!
New1
Tacks
Lights

Vakantievrees

Ik ben bang. Doodsbang. Echt. Serieus. Vreselijk bang. Dat het ook dit jaar weer gebeurt. En het gebeurt, ik weet het zeker. Het is namelijk al bijna weer zover: vakantie. Niet dat ik me verveel. Ik weet mijn vrije tijd altijd prima te benutten. Of dat ik jullie ga missen…. Nee, dat is het niet. Op de een of andere manier gaat er bij mij op vakantie altijd wel iets mis. En zeg nou niet dat het altijd wel meevalt als je mijn vakantie foto's ziet: die laten alleen de leuke momenten van vakanties zien. Precies zoals het woord het zegt: momentopname. Elke keer als ik die foto's zie komen er bij mij onverwerkte trauma's naar boven: was dat niet die ene keer dat…?

Een greep uit 30 jaar vakantieleed: Aanrijdingen (kop-staart, staart-kop en verdere alle mogelijke standjes), files, ANWB (en alle buitenlandse varianten, behalve die van Frankrijk, want die hebben om wat voor reden dan ook geen ANWB), loszittende aanhangwagens, door de assen zakkende aanhangwagens, verdwenen aanhangwagens, voedselvergiftiging (van mossels, paella, kip -in het Spaans: pollo-, garnalen - in het Spaans: gamba's- , varkensvlees enz. kortom van alles), kwallenbeten (ik word soms nog badend in het zweet wakker van een nachtmerrie waarin ik worden verzwolgen door een kudde op hol geslagen kwallen) , muggen-, vlooien-, luizen-, wespen-, en alles-wat-verder-vliegt-en-kruipt-en-sluiptbeten, 3e graadsverbrandingen (neus en schouders zo rood als een vlag van een beetje communistisch land), zonnesteek (ik wist niet dat je daar zo beroerd van kon zijn), ruzie (met vrienden en familie), vertragingen (toppunt was die ene keer op Mallorca, waar we 9 uur zaten te wachten in een terminal op een vlucht van Air-Holland - nu failliet, vraag me niet waarom- en dat uiteindelijk de gummikip van boord werd gehaald, om opgepeuzeld te worden in de o-zo-gezellige terminal van Palma de Mallorca), oogontstekingen (er zit zoveel chloor in die Spaanse zwembaden, dat je er als preutse Nederlander in gaat en als nudist uitkomt), oorontstekingen (mij een raadsel: er zit zoveel chloor in een Spaans zwembad, en toch zijn je oren zo ontzettend smerig. Met alle oorsmeer die er dan uit je oren komt kan je een beetje kerk een jaar lang voorzien van kaarsen), smerige hotelkamers (trap niet op een kakkerlak, dan komen er meer!), smerige WC's (vooral die Franse! Die zijn echt erg! Da's trouwens gewoon een gat in de grond. Niets porseleinen pot. Gewoon een gat met voetjes ernaast! Als man mag je dan echt van geluk spreken. En dan durven ze nog te beweren dat Nederlanders zuinig zijn, wij hebben tenminste een pot!), gebroken teentjes, enz.

En dan het ultieme vakantiedieptepunt: ondergekotst worden door een stelletje dronken Duitsers! (net nadat je na een uitputtende reis, je koffers onder hun raam uit de auto aan het halen bent. Gevolg: San Miguel -da's supergoedkoop Spaans "bier"- en macaroni in je haar!)

Dat doet de deur dicht! Geen vakantie meer! Ik durf gewoonweg niet meer. Ik wil je natuurlijk niet bang maken, maar weet wel waar je aan begint. Da's een advies. Je mag ermee doen wat je wilt. Een gewaarschuwd mens telt immers voor twee. En je hebt vast een annuleringsverzekering afgesloten, dus er is nog een weg terug! Maar er is hoop… Na de 7 wekenlange survival die vakantie heet, mag je weer terugkeren in de veilige schoot van de Waerdenborch. Waar alle ellende weer voor een jaar vergeten kan worden. Waar je geen vertraging hebt. Hoogstens een tussenuur. Waar je geen voedselvergiftiging oploopt. We hebben immers geen catering op school. Waar je hoogstens ondergekotst kan worden door je eigen klasgenoot: tijdens het practicum "open-varkenshart-chirurgie" bij Biologie.

Wat is het leven toch fijn! Ik mag over 7 weken weer werken!
|